Gepubliceerd op 19 oktober 2026
Volgens artikel 314 btw-richtlijn kan de winstmargeregeling worden toegepast op de door een btw-plichtige wederverkoper verrichte leveringen van gebruikte goederen, kunstvoorwerpen, voorwerpen voor verzamelingen en antiquiteiten op voorwaarde dat deze goederen hem binnen de Gemeenschap werden geleverd door onder meer een andere btw-plichtige wederverkoper, voor zover de levering van het goed door deze andere btw-plichtige wederverkoper volgens deze bijzondere regeling aan de btw onderworpen is geweest.
Een btw-plichtige wederverkoper van gebruikte goederen koopt bij andere wederverkopers horloges aan. Deze leveranciers hebben op hun facturen geen btw in rekening gebracht en vermeld dat de verkopen gebeuren onder toepassing van de winstmargereling. Volgens de Duitse fiscus ging het om nieuwe horloges en werd de margeregeling ten onrechte toegepast. Met als gevolg dat de btw-plichtige ook op zijn doorverkopen de margeregeling ten onrechte heeft toegepast. Daarom vordert de fiscus de op deze verkopen volgens de normale regels verschuldigde Duitse btw.
De btw-plichtige roept de goede trouw in, maar volgens de rechter in eerste aanleg kan bij de beoordeling of de btw verschuldigd is volgens de gewone regels, dan wel volgens de margeregeling, hier geen rekening mee gehouden worden. De Duitse margeregeling voorziet namelijk niet in bescherming van de goede trouw met betrekking tot de naleving van de materiële voorwaarden. Het gewettigd vertrouwen moet niet worden verleend in het kader van de vaststelling van de verschuldigde btw, maar hooguit in het kader van een billijkheidsmaatregel.
De rechter in beroep wil van het Hof van Justitie vernemen of artikel 314 btw-richtlijn, gelezen in het licht van het doeltreffendheidsbeginsel, zich verzet tegen een nationale praktijk waarbij de goede trouw van een wederverkoper omtrent de naleving van de voorwaarden voor de winstmargeregeling door diens leverancier niet wordt onderzocht in de primaire procedure tot vaststelling van de belasting, maar uitsluitend in een afzonderlijke, discretionaire billijkheidsprocedure.
Het Gerecht van de EU besluit dat voormeld artikel 314 btw-richtlijn, gelezen in het licht van het doeltreffendheidsbeginsel, zich verzet tegen zo’n nationale praktijk. Een btw-plichtige die afgaat op een factuur met vermelding van de margeregeling mag niet het recht op deze regeling worden ontzegd. Tenzij de fiscus bewijst dat die btw-plichtige niet te goeder trouw handelde of fraude had moeten vermoeden.
Als goede trouw uitsluitend kan worden onderzocht in een losstaande billijkheidsprocedure, dan maakt dit de uitoefening van Unierechtelijke rechten uiterst moeilijk, omdat dit zou zorgen voor dubbele proceskosten, jarenlange vertragingen en een oneigenlijke verschuiving van de bewijslast naar de btw-plichtige.
Dictum van het Gerecht
Artikel 314 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/45/EU van de Raad van 13 juli 2010, gelezen in het licht van het doeltreffendheidsbeginsel, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale praktijk waarbij in de procedure tot vaststelling van de belasting, waarin de belastingautoriteiten ambtshalve de feiten vaststellen en alle voor het concrete geval relevante omstandigheden in aanmerking nemen, met inbegrip van de omstandigheden die gunstig zijn voor de partijen, geen rekening wordt gehouden met de goede trouw van de wederverkoper met betrekking tot de naleving van de voorwaarden voor toepassing van de winstmargeregeling door zijn leverancier, maar die goede trouw alleen in aanmerking wordt genomen in het kader van een afzonderlijke procedure waarin de belastingdienst de door de wederverkoper aangevoerde billijkheidsgronden onderzoekt, zijn beoordelingsbevoegdheid uitoefent en een afzonderlijk bestuurlijk besluit vaststelt.
HvJ, T-569/25, X, 14 oktober 2026
